تفسير : صفات ويژه بندگان خاص خدا از اين آيات به بعد بحث جامع و جالبى پيرامون صفات ويژه بندگان خاص پروردگار كه تحت عنوان « عباد الرحمن » آمده ، مطرح مىشود ، و در حقيقت تكميلى است براى آيات گذشته كه مشركان لجوج هنگامى كه نام خداوند رحمان برده مىشد از سر استهزاء و غرور مىگفتند : رحمان چيست ؟ و ديديم كه قرآن ضمن دو آيه خداوند « رحمان » را به آنها معرفى كرد ، اكنون نوبت اين رسيده است به بندگان خاص اين خداوند رحمان را معرفى كند ، جايى كه بندگان او اين قدر عالى مقام و با شخصيتند عظمت خداى رحمان را بهتر مىتوان درك كرد . اين آيات دوازده صفت از صفات ويژه آنان را بيان مىكند كه بعضى به جنبه‌هاى اعتقادى ارتباط دارند ، و برخى اخلاقى ، و پاره اى اجتماعى ، قسمتى جنبه فردى دارد و بخش ديگرى جمعى است ، و رويهم رفته مجموعه اى است از والاترين ارزشهاى انسانى . نخست مىگويد : « بندگان خاص خداوند رحمان كسانى هستند كه با آرامش و بى تكبر بر روى زمين راه مىروند » ( * ( وَعِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الأَرْضِ هَوْناً ) * ) » . در واقع نخستين توصيفى كه از « * ( عِبادُ الرَّحْمنِ ) * » شده است ، نفى كبر و غرور و خودخواهى است كه در تمام اعمال انسان و حتى در كيفيت راه رفتن او آشكار مىشود زيرا ملكات اخلاقى هميشه خود را در لابلاى اعمال و گفتار و حركات انسان نشان

--> ( 1 ) « هون » مصدر است و به معنى نرمش و آرامش و عدم تكبر مىباشد ، و استعمال مصدر در معنى اسم فاعل در اينجا براى تاكيد است ، يعنى آنها آن چنانند كه گويى عين آرامش و نفى تكبرند !